Skítur hvað ég er algjörlega komin með ógeð á öllu þessu öfga feminista þrugli hjá gjörsamlega öllum.

Allir eru með brotið stolt og allir eru að koma illa fram við alla. Allar auglýsingar eru að særa blygðunarkenndir þeirra sem gives a shit... Þannig að ef ég fer ekki að gráta útaf þessari blessaðri kókzero auglýsingu þá er ég ein af þeim sem eyðileggur tækifæra annara kvenna til að geta verið með í silfri eigils sem by the way ætti að leggja niður ef það eru ekki allavega helmingur viðmælenda sem eru kvenkyns...

Núna eru meira að segja karlarnir farnir að taka þetta inná sig, kannski ekkert skrítið þannig séð. En það skemmir fyrir mér persónulega sem eeelska að gera grín körlum jafnt og mér finnst gaman að gera grín að því að vera kerling. Ég hef reyndar alltaf verið frekar mikil karlremba, núna get ég samt ekki sagt að ég sé með karla syndrom  þeas að ég geti bara gert einn hlut í einu og að ég reki við og ropa eins versti karlmaður. Því núna eru karlarnir orðnir nefinlega ansi varir um sig við svona kommentum frá konum.

Ég segi sem sagt ekki lengur að ég sé karlrembusvín og þar sem ég er langt frá því að vera kvenremba þá er hægt að segja að ég sé bara remba eða rembusvín, því ég er jú pínulítill sóði.

Sko mér finnst auðvitað alveg óþarfi (reyndar jafnt og fyndið) þegar maður heyrir að kona hafi fengið ryksugu eða straujárn sem gjöf frá annað hvort fyrirtækinu sínu eða íþrótta félagi eða eitthvað man ekki alveg detailsið. Nei, sorry, mér finnst það eiginlega bara fyndið...

ég rakst á eitthvað blogg frá iðunni steinsdóttur á þessari margrómuðu truno.blog.is.

Hún segir: (quote) Í heildina eru stelpurnar samviskusamar, duglegar, hlédrægar og standa klárar á sínu meðan stór hluti strákanna er barnalegur, óþægur og alltaf til í að láta álit sitt í ljósi, líka óumbeðið. Það er svo skrítið að horfa upp á þennan mun og finna hvað stelpurnar eru miklu hæfari en um leið víkjandi. Ég spyr mig hvort það sé innbyggt í kvenkynið að karlkynið sé æðra? Eða er þetta afleiðing af uppeldi?
Hvað sem það er, þarf það að breytast. Það þarf að breytast svo að okkur finnist jafn sjálfsagt að konur svari fullum hálsi eins og að karlar geri það. (quote ends) :/

oj þér kona, ekki vildi ég að þú værir að kenna mínum sonum. Svona tal lætur mig verða ánægðari og ánægðari að vera ein af þeim metnaðarlausu kerlingum sem lætur kerlingar eins og þig engjast um af frustration...

By the way það er orðið nokkuð langt síðan kerlingar fóru aðð svara fyrir sig fullum hálsi og ekki finnst mér minna um kúgaða karla heldur en kúgaðar kerlur. Það minnir mig á snilldar sketch í fóstbræðrum þar sem Benedikt Erlingsson leikur kúgaðan eiginmann Helgu Braga sem fær ekki að fara út á barinn með félugunum. "Hún:Ætlaðir þú ekki að svæfa og ætlaðir þú ekki að vaska upp afhverju þarf ég alltaf að vera heima.. Hann: Ég hef oft boðist til að vera heima meðan þú skreppur eh út.. Hún: Mig LANGAR ekki neitt að fara neitt ÚT...!!!"

Svo endar það á því að hann liggur á eldúsgólfinu grátandi yfir að mega ekki fara út. Á endanum semja þau að hann fær að fara út til 12 og ekki mínútu lengur..

 sketch dagsins

Ég skil ekki þetta að maður eigi ekki að velta sér uppúr fortíðinni.

Ég á það til að velta mér uppúr fortíðinni eins og bollur úr smjöri enda er ég bolla en er reyndar lítið fyrir smjör nema á flatkökum... Fortíðin er meiriháttar, hún er eins og bók sem maður er að lesa. Framtíðin er það sem maður er ekki búin með.. Stundum er söguþráðurinn langdreginn  og mann langar til að skjóta sig í bæði eyrun með einu skoti en þessa bók getur maður ekki hætt að lesa... maður neyðist til að lesa hana hversu boring sem hún er. Því tæknilega er maður sjálfur sá sem skrifar hana líka.

Það sem hefur gerst getur sagt manni ýmislegt um framtíðina. Eða bara alls ekki neitt en stundum er maður í sjálfsvorkunn yfir einhverju og vantar svo efni til að vorkenna sér yfir, þá er gott að geta rifjað upp eitthvað gamalt og sorglegt og ömurlegt til að væla yfir. Mér finnst gaman að hugsa um fortíðina. Fortíðin er hvorki eitthvað sem á að vera að baki né handlegg. Í fortíðinni sagði afi minn mér ýmislegt skemmtillegt úr hans fortíð.

Til dæmis hef ég aldrei heyrt nokkurn segja við sögukennara "hættu að velta þér uppúr fortíðinni" Ég held að gamalt fólk mundi missa meiningu sína ef það mætti ekki hugsa né tala um það liðna. ég meina hvert er pointið að gera eitthvað í framtíðinni ef maður má ekki velta sér uppúr því seinna..

 í fortíðinni gat ég líka ennþá lamið Guðfinn bróðir minn og unnið hann í sjómann. Það hugsa ég oft um...

sketch dagsins

Ég var að klára bók með þessu nafni. Abarat er eyjaklasi þar sem hver eyja er mismunandi klukkustund sólarhringsins. Þangað fer stúlka að nafni Candy Quackenbush þegar flóðbylgja ber hana frá leiðinlegasta stað Bandaríkjanna, Kjúklingabæ, í föruneyti félaga sem hún kynntist snögglega og skringilega. Félaginn er er ekki síður skringilegur. Hann var með tvö horn á höfðinu , en það var ekki allt á hornunum hafði hann sjö minni höfuð. Sá er bar þann stærsta og stjórnaði líkamanum heitir Jón Hrekkur en hinir "bræður" hans heita allir Jón eitthvað og hafa allir sitthvorn persónuleikann. Candy aðstoðar Jón Hrekk við verk sem klárast þarf áður en maður að nafni Mendelson Form nær að klófesta þau.

Þegar hún klárar verkið hrindir hún af stað atburðarrás þar sem ímyndunarafl venjulegs manns nær varla utan um. Ísabelluhaf er hafið sem umlykur Abarat gleypir þau og ber þau að einni eyjunni, Dimmadegi, hausnum mikla,þar sem klukkan er alltaf 8 að kveldi. Borgin var reist af rusli úr sjónum og gatan gerð úr tré. Þar mátti sjá fólk sem virtist skylt fuglum,ljónum,fiskum og froskum svo fátt eitt sé nefnt en að mörgu leyti leit út fyrir að vera mannlegt.

Á Dofrabóli ríkir Carrion, lávarðurinn af miðnætti, ríkjum. Hans takmark virðist það eitt að ná Candy og lykli einum sem Jón Hrekkur lét hana fá. Hann sendir vélknúnar njósna pöddur til að finna út hvar hún er. Þrátt fyrir öll hans tiltæki tekst henni ávallt að komast undan með hjálp ýmissa íbúa Abarats.

Annar sem hefur áhuga á Candy. Pixler, lítill maður sem byggði borg að nafni Dáðaborg á Dökkey, þar sem klukkan er ávallt 3 að nóttu. Þrátt fyrir það var myrkrið yfirbugað af ljósum Dáðaborgar. Þar er ríkjandi tilbúið vörumerkið Dáðadrengur sem má finna á öllu frá matvöru og leikföngum að útfararstofu og fæðingaheimili. Hann hefur líka áhuga á lyklinum sem hún ferðast með og hann reynir með flest öllum ráðum að nálgast hana og lykilinn..

Það er ekki margt sem ekki skeður og ekki margir sem hún hittir ekki á leið sinni um Abarat. Og það skemmtilegasta er að þetta virðist aðeins vera fyrsta bindi,af hvað mörgum er þó óvitað.

Bókin endar jafn snögglega og ævintýri Candy Quackenbush í -Abarat byrjar en það skemmir ekkert. Það verður erfitt ef yfirleitt mögulegt að finna bók sem sýnir meira ímyndunarafl án þess að gera hana of erfiða til lestrar. Það er nefninlega merkilegt við bókina hvað auðvelt og skemmtilegt er að lesa hana og hversu blátt áfram hann segir frá og lýsir persónum eins og Jón Hrekk og atburðarrás sem á sér enga líka...